گالری تصاویر

فایل ها


اختلال اضطراب اجتماعی

اختلال اضطراب اجتماعی یا  فوبیای اجتماعی ، یکی از اختلالات شایع روانپزشکی است و جز دسته اختلالات اضطرابی تقسیم بندی می شود . وجود علایم اضطرابی مختصر هنگام حضور در موقعیت های اجتماعی بخصوص در  تجربه های اول  کاملا طبیعی است . به عنوان مثال قرار ملاقات با یک استاد ، شرکت در یک امتحان مهم و یا سخنرانی در یک کنفرانس  اما در مورد اختلال اضطراب اجتماعی همانطور که از نام آن پیداست فرد دچار اختلال عملکرد می شود. 

علایم ونشانه ها :

 در این اختلال فرد حتی در مورد  فعالیت های معمول روزانه دچار اضطراب و ترس شدید می گردد، مانند موقعیتهایی که فرد نگران بررسی شدن و قضاوت شدن توسط  دیگران است و یا موقعیت هایی که در مرکز توجه قرار می گیرد . در این اختلال فرد وقتی با موقعیت های خاص روبرو می شود دچار ترس و اضطراب می گردد و در برخی موارد حتی قبل از برخورد با موقعیت مورد نظر نیز علایم اضطرابی را تجربه می کند ، بطور مثال نگرانی از اینکه دیگران متوجه اضطراب و یا علایم جسمی  او شوند .  فرد مبتلا  از شرکت در موقعیت های اضطراب زا اجتناب می کند  و به مرور زمان دچار انزوا و افسردگی می شود . ترس شدید و اجتناب حاصل از آن باعث اختلال عملکرد در زمینه کاری ، اجتماعی و روابط بین فردی می شود . حتی در مواردی فرد برای کاهش شدت علایم به مصرف موادی مانند الکل ، سیگار یا غیره روی بیاورد . در اکثر مواقع فرد درحال بررسی ترسها و نگرانیهای خود می باشد . زمان زیادی از روز خود را بر اینکه هنگام مواجه چه اتفاقی می افتد صرف می کند . او بدترین حالات را برای خود پیشبینی می کند و بعد از  اتمام موقعیت هم  به آنالیز و تفسیر کردن رفتار و گفتار خود و واکنشهای دیگران می پردازد . بنابراین در صورت عدم درمان اختلال اضطراب اجتماعی  فرد دچار عواقب جسمی ، روانی ، مالی و اجتماعی زیادی می گردد.

 فرد هنگام مواجه با موقعیت اضطراب زا  دچار علایم جسمی نیز می گردد ، این علایم عبارتند از :

لرزش اندام

تپش قلب و افزایش ضربان قلب

گرگرفتگی

تعریق

سرخ شدن صورت

لرزش صدا

اختلال در تکلم

اسهال ، دل درد ، تهوع

تکرر ادرار

انواع اختلالات اضطرابی اجتماعی

1- گسترده :  فرد در اکثر فعالیتها  دچار اضطراب می گردد .

2- اختصاصی (عملکردی) : فرد فقط در یک  یا چند موقعیت خاص دچار اضطراب می گردد ، به عنوان مثال : سخنرانی کردن در مقابل دیگران ، حرف زدن یا سوال کردن از دیگران و یا وارد شدن به جمع افراد غریبه .

علل بروز اضطراب اجتماعی :

ژنتیک :  احتمال بروز این اختلال در افراد درجه اول فرد مبتلا ،  سه برابراست .

ساختارهای مغزی :افزایش فعالیت در بعضی از ساختارهای مغزی مانند هسته آمیگدال (بادامی شکل ) در بروز این اختلال نقش دارند .

 فاکتورهای شیمیایی مغزی : افزایش ترشح هورمونهای اپی نفرین و نوراپینفرین در این بیماری نقش کلیدی دارند . همچنین اختلال عملکردی در سیستم دوپامینی و سرتونینی در این اختلال ثابت شده است .

عوامل محیطی :نحوه تربیت شدن افراد در دوران کودکی بخصوص کسانی که تحت کنترل و یا حمایت بیش از حد خانواده و اطرافیان قرار می گیرند ، مستعد به بروز این اختلال می شوند.

درمان:

 درمان این اختلال ترکیبی از درمان دارویی و رواندرمانی است و حتما باید هر دو درمان در کنار هم انجام شوند . درمان دارویی باید تحت نظر روانپزشک انجام شود . درموارد خفیف بخصوص در نوع عملکردی می توان از  یک سری داروها فقط هنگام مواجهه با استرس استفاده کرد . اما در موارد شدید تر باید درمان دارویی طولانی مدت را مد نظر داشت . بهترین نوع رواندرمانی، رفتار درمانی است .

اصل مهم در درمان اختلال اضطراب اجتماعی ، مواجهه با موقعیت اضطراب زا  و  اجتناب نکردن از آن است

 

مشاهده

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)

اختلال استرس پس از ضربه چيست؟
اختلال استرس پس از ضربه (يا PTSD) واكنش شايعي است كه انسان‌ها در مقابل رويدادهاي بسيار استرس‌زا يا آسيب‌زا از خود نشان مي‌دهند. رويدادهاي متفاوتي مي‌توانند منجر به PTSD شوند، مثلاً حوادث اتومبيل، مورد تهاجم قرار گرفتن يا قرباني جنايت ديگري شدن، مورد تجاوز جسمي يا جنسي قرار گرفتن، ‌جان در بردن از يك مصيبت مانند سيل يا انفجار، یا شاهد مرگ ديگري بودن.


افراد مبتلا PTSD سه نوع مشكل با علامت اساسي نشان مي‌دهند:
1)‌ تجربه مجدد خاطره‌ي دردناك، اين تجربه شامل خاطراتي مي‌شود كه به نظر مي‌رسد خارج از كنترل هستند، كابوس‌هاي شبانه و فلاش‌بك‌هايي (تجديد شدن خاطره به صورت بسيار زنده و روشن) كه به فرد مبتلا به PTSD  اين احساس را مي‌دهند كه گويي آن رويداد را دوباره از اول تجربه مي‌كند.وقتي كه فرد مبتلا به PTSD چيزي مي‌بيند يا مي‌شنود كه او را به ياد آن حادثه مي‌اندازد، خاطرات دردناك وي دوباره زنده مي‌شوند.

2) اجتناب از يادآوري اتفاقي كه روي داده است، ناراحت كننده است، پس افراد مبتلا به PTSD سعي مي‌كنند درباره‌ي آن فكر نكنند. آن‌ها از افراد، اماكن يا چيزهايي كه خاطراتشان را زنده كند نيز دوري مي‌كنند. آن‌ها اغلب نسبت به سايرين احساس يا عاطفه‌اي ندارند يا احساس جدايي و دوري از ديگران مي‌كنند. برخي براي تسكين درد يا ناراحتي‌شان به الكل يا مواد مخدر پناه مي‌برند.

3) علايم تنش جسماني، اين علايم شامل اشكال در به خواب رفتن، تحريك‌پذيري يا خشم در بيشتر اوقات، اشكال در تمركز و احساس تنش يا گارد گرفتن در مقابل ديگران مي‌شود.

علل به وجود آمدن اختلال استرس پس از ضربه چيست؟
وقتي فردي يك آسيب را از سر مي‌گذراند، خاطره‌ي اتفاقي كه افتاده است در ذهنشان با آنچه در آن هنگام ديدند، شنيدند، بوييدند يا حس كردند همراه مي‌شود. بعداً يك منظره، صدا، بو يا احساس مشابه ديگري مي‌تواند باعث شود خاطرات و احساس‌هاي گذشته از نو احيا شوند.
علت ديگر مرور خاطرات اين است كه افراد مبتلا به PTSD نياز دارند مفهوم آن اتفاق را براي خود تجزيه و تحليل كنند. رويدادهاي آسيب‌زا باعث مي‌شوند كه اين افراد باورهاي پيشين‌شان را زير سؤال ببرند براي مثال، اين كه جهان اساساً مكان امني است يا اتفاق بدي برايشان نخواهد افتاد را مسخره و غير ممكن مي‌دانند.
آن‌ها درباره‌ي ضربه‌ي روحي كه به آن‌ها وارد شده‌است فكر مي‌كنند تا بتوانند دركش كنند. اما فكر كردن درباره‌ي آن خاطره باعث مي‌شود خاطرات و احساسات ناخوشايند و دردناك برگردند. و اين خود باعث مي‌شود كه از فكر كردن درباره‌ي آن واقعه‌ي دردناك طفره بروند. اين افراد به جاي آرامش يافتن، در فاصله بين به خاطر آوردن يا تلاش براي فراموش كردن نوسان مي‌كنند.

سير اختلال استرس پس از ضربه چگونه است؟
بيشتر افراد علايم PTSD را مدت كوتاهي پس از آسيب (ضربه) نشان مي‌دهند. اين علايم براي تقريباً نيمي از آن‌ها ظرف سه ماه بهتر مي‌شود. و براي بقيه ممكن است سال‌ها طول بكشد. برخي از آن‌ها علايم را تا سال‌ها بعد از آن رويداد نشان نمي‌دهند.

مشاهده